دست به دامنت كه میشوم .........

چیزی آهسته بمن الهام می شود كه نترس

یك هفته از رفتن عمویم گذشت ........

برای دیدن خدا نیازی به شمردن ثانیه ها نیست

برای شنیدن خدا نیازی به درک فاصله ها نیست

برای لمس خدا نیازی به در آوردن دست کش ها نیست

برای بوییدن خدا نیازی به گلاب ها و محمدی ها نیست

برای چشیدن خدا نیازی به هزارو یک صلوات بر زبان ها نیست

خدا هاله ای ست که نورانی تر از این حرف هاست

رگ گردن و جان و روح و مونس که هیچ

خدا نزدیک تر از این حرف هاست

 شاید مرا دیگر نشناسی ، شاید مرا به یاد نیاوری . اما من تو را خوب می شناسم . ما همسایه ی شما

بودیم و شما همسایه ی ما و همه مان همسایه ی خدا .

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی و زیر بال فرشته ها قایم می شدی و من همه ی آسمان را دنبالت می  گشتم

 ، تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدایت می کردم .

خوب یادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودی . توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود . نور از لای

انگشت های نازکت می چکید . راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند .

یادت می آید ؟ گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان . تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کردی

و او کفرش در می آمد . اما زورش به ما نمی رسید . فقط می گفت : همین که پایتان به زمین برسد ، می دانم

 چه طور از راه به درتان کنم .

تو ، شلوغ بودی ، آرام و قرار نداشتی . آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به 

آن ستاره می پریدی . آرزویی رویاهای تو را قلقلک می داد . دلت می خواست به دنیا بیایی و همیشه این 

را به خدا می گفتی . و آنقدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت آورد . من هم همین کار را کردم ، بچه های

دیگر هم . ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد .

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را ، ما دیگر نه همسایه ی هم بودیم و نه همسایه ی خدا ، ما گم

شدیم و خدا را گم کردیم ....

دوست من ، همبازی یهشتی ام ! نمی دانی چه قدر دلم برایت تنگ شده . هنوز آخرین جمله خدا توی گوشم 

زنگ می زند : از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است ، اگر گم شدی از این راه بیا .

بلند شو از دلت شروع کن .

شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم